Cahit Sıtkı Tarancı

 GÜN EKSİLMESİN PENCEREMDEN

Ne doğan güne hükmüm geçer,

Ne halden anlayan bulunur;

Ah aklımdan ölümüm geçer;

Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur.

Ve gönül Tanrısına der ki:

- Pervam yok verdiğin elemden;

Her mihnet kabulüm, yeter ki

Gün eksilmesin penceremden!

MEMLEKET İSTERİM

Memleket isterim

Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun;

Kuşların çiçeklerin diyarı olsun.

Memleket isterim

Ne başta dert ne gönülde hasret olsun;

Kardeş kavgasına bir nihayet olsun.

Memleket isterim

Ne zengin fakir ne sen ben farkı olsun;

Kış günü herkesin evi barkı olsun.

Memleket isterim

Yaşamak, sevmek gibi gönülden olsun;

Olursa bir şikayet ölümden olsun.

KULAK VER Kİ..

Kulak ver ki havasında bahçemizin,

Gök maviliğinden, dal yeşilliğinden

Bir türkü söylenmede kendiliğinden;

Nasıl dinlersen öyle, sen veya hazin.

Kulak ver, dolaşan ruhumuzu tel tel;

Dallardaki tomurcukları ürperten

Bir türkü söylenmede kendiliğinden;

Dinlenmedikçe ömrün artar, öyle güzel!

OTUZ BEŞ YAŞ ŞİİRİ

Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder.

Dante gibi ortasındayız ömrün.

Delikanlı çağımızdaki cevher,

Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,

Sözünün yaşına bakmadan gider.

Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?

Benim mi Allahım bu çizgili yüz?

Ya gözler altındaki mor halkalar?

Neden böyle düşman görünürsünüz,

Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?

Zamanla nasıl değişiyor insan!

Hangi resmime baksam ben değilim.

Nerde o günler, o şevk, o heyecan?

Bu güler yüzlü adam ben değilim;

Yalandır kaygısız olduğum yalan.

Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;

Hatırası bile yabancı gelir.

Hayata beraber başladığımız,

Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;

Gittikçe artıyor yalnızlığımız.

Gökyüzünün başka rengi de varmış!

Geç farkettim taşın sert olduğunu.

Su insanı boğar, ateş yakarmış!

Her doğan günün bir dert olduğunu,

İnsan bu yaşa gelince anlarmış.

Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!

Her yıl biraz daha benimsediğim.

Ne dönüp duruyor havada kuşlar?

Nerden çıktı bu cenaze? ölen kim?

Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar?

Neylersin ölüm herkesin başında.

Uyudun uyanamadın olacak.

Kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında?

Bir namazlık saltanatın olacak,

Taht misali o musalla taşında.

GÜNDÜZ

Ey sakin suları karıştıran el,

Balıklara huzur vermiyen dalgıç,

Ey zenginle fakir, çirkinle güzel

Arasında keskin parlayan kılıç.

Gündüz, ey sızlayan kalb, ağrıyan diş,

Ey yaşamaktaki tükenmez tasa,

Git sor niçin sana düşman kesilmiş,

Geceden geceye uçan yarasa.

MADEM Kİ VAKİT AKŞAM

Madem ki vakit akşam,

Madem ne evim barkım,

Ne de bir tek aşinam,

Açılsın gizli sofram,

Gelsin kadehte rakım,

Dostum, neşem ve şarkım!

Madem ki vakit akşam!

DENİZ

Bu akşam vakti deniz,

O bütün hasretimiz,

Sanki gelmiş de dile,

Nedametin sesiyle,

Çarparak kayalara,

Yetmez mi, diyor deniz,

Karada çektiğiniz?

PERİŞAN SOFRA

Öldü; ne rüzgârlar girdi içeri,

Ne bir kuş havalandı pencereden.

Öldü; kimse görmedi melekleri;

Sorma nasıl habersiz gitti giden.

Bir uzun sefere çıktı, diyorlar;

Gemiyi gören var mı? hani deniz?

Sen gittin, soframız oldu tarumar;

Doğan günü yadırgıyor hâlimiz.

MEZARLIK

Ve şehrin şenliğine karşılık

Susar servileriyle mezarlık.

Susar ve hatırlar: -

Bu kırık Aynadaki hazin perişanlık

Sizindir, siz gafil, siz bihaber

İnsanlar bilseydiniz ne bekler

Bir gün açmak için bu çiçekler;

Ölülerin sükûnu çiçekler

SAYIKLAYAN AĞAÇ

Güzü duymıyagörsün ağaç,

Artık her günü bir işkence;

Bir hayale dalar her gece,

Başında gök ürperen bir taç.

Göz kırparken ona yıldızlar,

Baharında sanıp kendini

Çağırır eski bülbüllerini

Ağaç pırıl pırıl sayıklar.

SANATKARIN ÖLÜMÜ

Gitti gelmez bahar yeli;

Şarkılar yarıda kaldı.

Bütün bahçeler kilitli;

Anahtar Tanrıda kaldı.

Geldi çattı en son ölmek.

Ne bir yemiş, ne bir çiçek;

Yanıyor güneşte petek;

Bütün bal arıda kaldı.

SERENAD

Kimdir bana gülümsiyen yeşillik balkonundan

Demek gecelerden sonra nihayet gün doğuyor.

Bir gülüşündür gençliğimi döndürdü yolundan;

Yanan şu alnım elinin gölgesiyle soğuyor.

Güzelsin ya, ne olursan ol, girdin hikâyeme;

Çok değil evi barkı terkedip sana uyduğum,

Ancak sen tâzelikte gül yaraşır pencereme;

Uykusuz gecelerimde kokusunu duyduğum.

Eğil bak suya, ordadır güzelliğin, gençliğim.

Sen gel beni dinle, günlerimiz heba olmasın.

Yorgun başımı göğsünde emniyette bileyim;

KORKTUĞUM ŞEY

Gün çekildi pencerelerden;

Aynalar baştan başa tenha.

Ses gelmez oldu bahçelerden;

Gök kubbesi döndü siyaha.

Sular kesildi çeşmelerden;

Nerden dolacak bu taş nerden,

Nergislerin açtığı yerden

Ey kuş uçurtmıyan ejderha?

Ne yardan geçilir, ne serden;

Korkuyoruum bu gecelerden.

Bel bağladığım tepelerden

Gün doğmıyabilir bir daha.

ŞAŞIRDIM KALDIM

Şaşırdım kaldım nasıl atsam adım;

Gün kasvet gece kasvet.

Bulutlar, sisler içinde bunaldım;

Gök mavisine hasret.

Olmuyor seni düşünmemek Tanrım,

Ummamak senden medet.

Suyun dibine vardı ayaklarım;

Suyun dibinde zulmet.

Kalmadı ümidin soluk ve cılız

Işığında bereket.

Ve ölüm, kapımda kişner, sabırsız

Bir at oldu nihayet.

ÖLÜM I

Sözünde durmadı mavi gökler;

Gün kararıyor gitgide ölüm.

Akşam yeli nedameti söyler;

Nedamet yer etti bende ölüm.

Ne yapsam, gün doğmuyor gönlümce;

Sudur akar kendi bildiğince,

Hangi pencereye koşsam gece;

Gitmiyor bu can bu tende ölüm.

Ne vefasız geçmişten hayır var,

Ne gelecekler imdada koşar,

Çoktandır tekneyi aldı sular;

Çoktandır ümitler sende ölüm.

ÖLÜM II

Sözünde durmadı mavi gökler;

Gün kararıyor gitgide ölüm.

Akşam yeli nedameti söyler;

Nedamet yer etti bende ölüm.

Ne yapsam, gün doğmuyor gönlümce;

Sudur akar kendi bildiğince,

Hangi pencereye koşsam gece;

Gitmiyor bu can bu tende ölüm.

Ne vefasız geçmişten hayır var,

Ne gelecekler imdada koşar,

Çoktandır tekneyi aldı sular;

Çoktandır ümitler sende ölüm

ŞUBAT GÜNÜ

Kim ne bilsin neydi beni uyutan?

Uyanmadığım o sabah uykudan.

Henüz yaşıyordum yeniden yeni

Bir şubat gününün güzelliğini.

Türkü kalmasın diye söylenmedik,

Bendim o yağan kar, asude şenlik,

Dağlara, ovalara, şehirlere;

Sevgilinin hülyalarına göre.

HER GÜNKÜ ŞARKIM

Şehirde bir kasvet,

Rüzgârda bu dâvet,

Enginde hürriyet,

Serde gençlik varken,

Beyaz açılırken

Bu mavi sularda

Her gün binbir yelken,

Ani bir kararda,

Edip şehre veda,

Niçin acep niçin

Sen de bir geminin

Yolcusu değilsin?

Şehirde bu kasvet,

Rüzgârda bu dâvet,

Enginde hürriyet,

Serde gençlik varken

HATIRALAR

Bilmem ki hâtıralar,

Ne istersiniz benden,

Gelir gelmez sonbahar?

Bu kanad çırpış neden?

Cama vuracak ne var

Ey eski hâtıralar

Sanmayın güller açar,

Bülbül değildir öten;

Bu rüzgâr başka rüzgâr.

Ne istersiniz benden,

Bilmem ki hâtıralar,

Gelir gelmez sonbahar?

KUŞLAR

Kuşlar gelir konar pencereme,

Penceremden kuşlar uçar gider,

Bu kanat sesleri, bu hengâme,

Kâh müjde olur kâh kara haber.

Tüylerinin renginden bilirim

Hangi kuş hangi iklimden gelir;

Aşkımı kuşlara sor sevgilim;

ABBAS

Haydi Abbas, vakit tamam;

Akşam diyordun işte oldu akşam.

Kur bakalım çilingir soframızı;

Dinsin artık bu kalp ağrısı.

Şu ağacın gölgesinde olsun;

Tam kenarında havuzun.

Aya haber sal çıksın bu gece;

Görünsün şöyle gönlümce.

Bas kırbacı sihirli seccadeye,

Göster hükmettiğini mesafeye Ve zamana.

Katıp tozu dumana,

Var git,

Böyle ferman etti Cahit,

Al getir ilk sevgiliyi Beşiktaş'tan;

Yaşamak istiyorum gençliğimi yeni baştan.

AŞK

Açınca baharın dişi gülleri, Bir başka rüzgâr eser bahçelerde.

Dinle çılgınca öten bülbülleri; Sarına niçin düştüğünü bu

derde.

De ki: - Aşktır şâdeden gönülleri; Perişan, berbat eden

gönülleri.

Aşk söyletir en yanık türküleri, Ay buluta girdiği gecelerde.